Ya ne çaresizce bi durum ilişkilerde iki kişinin de söz sahibi olmasının gerekliliği.
Mesela bi kota olsaydı (minimum aymiin); atıyorum 100 birim. Yüz birim değil tabi. 1568 birim mesela (çift sayı evet, mükemmel olabilme ihtimali cepte durmalı). Bunu doldurunca başarılı ilişki olsaydı. Mesela ben 1560 birim sevdim, o 8 birim; yine olsaydı böyle de. Ama ütopik bişiden bahsediyorum. Dengesi z falan olmayacak böyle olunca. Ben başarılı olucam. Başarımdan iki taraf da faydalanacak. Ya da sabırla mıçan dağı deler gibin.
Peki ben onu 1500 birim, o başkasını 1500 birim severse n’olcek. Nasılsa bu hep 1500’de kalmaz. Bigün 1450 olur, bi gün 1502 olur vesaire. Tam o noktada kim fazla ise o kazansın. İyi olan kazansın. Eşitlenmenin hemen ardından yani. Ama kaybeden de üzülerek gitmeyecek öbür tarafa, isteyerek seçecek yani. Dünyanın enerjisi bunu masumca düzenleyecek. Farkında bile olmayacağız. İşler o kadar kolay ve temiz ve huzurlu yürüyecek ki herkes daha yaratıcı ve üretici olacak. Aşk acısı denen şey baya aza inecek. Aşk acısı olduğunda bunun bizden de kaynaklandığını bileceğiz. İpler karşı tarafın ellerinde olmayacak tamamiyle. Yine zorluklar olacak tabi. Ama bu denli yıkıcı olmaz. Ulen dicez demekki 1568 birim sevemiyomuşum, çok istesem olurdu diycez.
Çok karmakarışık anlattım zannedersem.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder