tortu

annemle babama 36 günlük yavru bir kedi getirdim. bakarlar, mutlu olurlar; hayatlarının mutluluk seviyesini yüzdeye vurursak bu hayvancık onlara her daim artı 5-10 civarı bişi katar diye..
olmayacak ama, bakmayacaklar. o kadar güzel ki yahu. şapşal arka ayaklarını bi türlü kontrol edemiyo; ya yanlara açılıyo, ya parkede kayıyo. gri gözleri var. şov yapıyo habire. zıplıyo hopluyo.
aşık oldum ivit.
bırakamam, teranın yanına alayım istiyorum. tera yer ama bunu.
fotoları korayda şimdilik. alıyım, koyarım.
seviyorum onu. hep benle olsun. çok küçük.
akşam annesini emmesi için geri götüreceğim. ne şaşkılık.
alınır mı o kadarcık yavru annesinden.. bi on gün daha emsin memişleri. ypksa parmaklarımı emmeye devam etcek, çok güzel ya. eridim gittim bittim.
iğne tırnaklı şizofren şapşal bi sıpa o.

supernatural

mr gorgeous and miss curvaceous

bir kaç ufak çekindiğim yanım var ("hoşlanmadığım" ayrı, çekindiğim "ayrı"); dişi olmanın getirisi ve/veya hormonlarımla ilgili şeyler olduğunu sanıyorum. oysaki terminatör olmak isterdim.
-kadın sesleri sevmem ve filmleri -izlemenin yanında- içine akıvermem de hep hormonal.

- hatta tüm başarı ve başarısızlıklarım, inat ve takıntılarım, yazmalarım, kurmalarım, sorgulamalarım, inama(ma)larım, güvensizliklerim, tırsmalarım, ürkmelerim, kırmalarımkırılmalarım, unutmalarım hepsinden hormonlar sorumlu tabiki.

insanların içinde legolar var. parça parça birleşiyolar. (yöntemi malum..) ama olmaları gereken net bi şekil yok. öyle şekilleniyor güzel legolar, biz de insan oluyoruz. bu ara bunu çok biliyorum. ama gidişat vahim hakkaten..
legoların yerine seramik hamuru ve suluboya kullanılan "içlerimiz" olmalıydı. ya da cam üfleye üfleye beliren bizler olaydık çok klas olabilirdi.