Aptal

Bir adet sevgilim vardı bir zamanlar.adına “pika” diyelim. Güzel bir 9 aydan sonra 5 ay mola ve çirkin bir 2 ay süreci yaşadık. İkinci birleşmeye ne gerek var denebilir. Ama durum öyle gerektirmiş. O bencil, ben aşık.
Bunun da bi eski sevgilisi var, adı “appa” olsun. Belli, seviyor kızı (uzaktan konuşmak ne rahat), ama bana sürekli saçmalama tarzında bişiler diyip kendimi paranoyak ve deli manyak hissettiriyor. İlk 9 ayda ikna olmuştum bile. Neyse. Bir gün biz PS oynarken bunun msninde –appa- belirdi. “Ama silmemişsinnnnn” dedim. Hep sildim derdi çünki. Ben “msnden sildin mi” demezdim, o kendi öyle demeyi uygun görmüş. “Bana sürekli neden sildim dersin ki” dedim. “Doğru söylesene bana ne gerek var” dedim. “Sildim işte, makmikmok, tek appa o mu be!” dedi. “İyi, peki” dedim. Bu arada bu kişi (pika)de görüp görülebilecek en yalancı kişi. Her konuda yalan söylüyor. Ama benim yakaladıklarım çok da zararlı olmadıklarından bir çeşit hastalık olduğunu düşünüp gülüp geçiyorum. Bu söylediklerine inanmıyorum ama aşık aptalım ya, sineye çekiyorum. Garip işte. Sonra bi sabah ben erken kalkıyorum, bilgisayarın başına gidiyorum, msnde appa bişiler yazmış gece. Gönül istiyor açıp okuyayım. Takılan bilgisayar izin vermiyor. Aşağıda sadece –appa sincap- ışığı yanıp sönüyor. Soyadı da var yani. Bu sefer tek appa o mu yalanı da yaramaz. Biraz daha beynini kullanıp yalan söylemesi lazım. Hep de sakinim aslında. Kızmıyorum bağırmıyorum. İçten içe ne mal olduğunu biliyorum. Soruyorum. “sildim işte sildim, ne appası” diyor. İçimde gözlerimde bir şaşkınlık. Yuh ifadesi. Ne ciğersiz adam bu, ne korkak ve ne ipne. (Ama seviyorum.ahahaha) Onda ise –ne yazmış acaba- ifadesi. Aslında o kadar aptal olamaz diyorum, böyle yalanlar söyleyecek kadar. Sadece beyni yavaş. Ya da dudaklarına ilk sinyaller çok geç indiğinden beyni tam gelişmemiş bir çocuk kıvamında aklına ilk geleni söylüyor. Ama aptalca işte. O gece artık appa buna bu appaya ne dediyse o hafta dünyanın yine en aptalca şeklinde ayrılıyoruz. Ayrılmıyoruz görüşmemeye başlıyoruz. Buna şaşırmıyorum. “ off, sandığımdan da ciğersizmiş” diyorum. “ne piçim insan!?”. Bana görüşmeyelim bile demeyecek, hatta işim var/ daha sonra gibi herhangi bir korkakça da olsa bahane sunmayacak kadar aptal ve ciğersiz. Ulan şaka maka 1 yıl geçirmişiz götoş. Saygısız ipne demezler mi adama.
Neyse. Ayrılma şekilleri kafaya taktığım bi konu değil. Ama en azından bi sms, facebook msgı falan beklerim ama bu aptal pika’nın saçma yalanları daha çok üzerinde kafa yorduğum şeyler. Çünkü ikimiz açısından da aptalca. Ben de saçma mıyım, ne bekliyorum yalanı göre göre. Ama işte aşkın aptallığı olabilen şeyler. Aşıktım ulan. Yanında mest haldeydim ve bir gün daha beslensem onunla kârdı benim için. O ise 30 yaşına gelmiş korkak, ciğersiz ve mega aptaldı. Özrü ne. Ne bu kadar korkak olmayı ve aptalca yalanlar söylemeyi affettirir. Bu gelinen noktada artık beynin hormonları telkin etmesi lazım. Erkek de olsan. Dayanıksız da olsan.) "bi daha olur sevgili pipim" diyebilmesi lazım beynin. Nitekim bundan çok kısa bir süre sonra pikakalpappa oldu. Birlikte olmaya başladılar.
Özet: “Tek appa o mu!” ve “sildim işte sildim diyorum” yalanları mide bulandıracak kadar aptalcalar. Aptal demeye doymayacağım kadar aptalcalar. Erkeklerin genelinde olan ama bunda biraz boku çıkmış korkaklık baya mide bulandırıcı.
Bunların (pipili kesimin) ayrılmaları da çok zor oluyor. Kendileri maille, smsle, telefonla ayrılmaya feci karşılar ama ayrılana kadar da canları çıkıyor. Anlamam ki onu da hiç. Ayrılacaksan yüz yüze konuşsan n’olur konuşmasan n’olur. "Seni hala seviyorum, ilişki kuramıyorum" saçmalıkları ağzından çıkmayıversin. Azıcık söyleyeceğin varsa mail at, yoksa msg çek n’olcak. E ben böyle yaptığımda da kızma. Gereksiz işler bunlar. Ayrılıyosun ulan. Ne şekilde terk edildiğine değil, terk edilme durumuna takıl takılacaksan. Neyse. Konumuz aptal pikaydı, nerelere geldik.