bir kaç ufak çekindiğim yanım var ("hoşlanmadığım" ayrı, çekindiğim "ayrı"); dişi olmanın getirisi ve/veya hormonlarımla ilgili şeyler olduğunu sanıyorum. oysaki terminatör olmak isterdim.
-kadın sesleri sevmem ve filmleri -izlemenin yanında- içine akıvermem de hep hormonal.
- hatta tüm başarı ve başarısızlıklarım, inat ve takıntılarım, yazmalarım, kurmalarım, sorgulamalarım, inama(ma)larım, güvensizliklerim, tırsmalarım, ürkmelerim, kırmalarımkırılmalarım, unutmalarım hepsinden hormonlar sorumlu tabiki.
insanların içinde legolar var. parça parça birleşiyolar. (yöntemi malum..) ama olmaları gereken net bi şekil yok. öyle şekilleniyor güzel legolar, biz de insan oluyoruz. bu ara bunu çok biliyorum. ama gidişat vahim hakkaten..
legoların yerine seramik hamuru ve suluboya kullanılan "içlerimiz" olmalıydı. ya da cam üfleye üfleye beliren bizler olaydık çok klas olabilirdi.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder